Doorgaan naar hoofdcontent

Het gaat er niet om wat ik niet meer kan, maar juist wat ik wel kan!

12 Jaar geleden heb ik een week flink kunnen rusten.

Mijn strottenhoofd deed niet wat het behoorde te doen als ik moest slikken.

Normaal sluit het strottenhoofd automatisch je luchtpijp af zodat wat je door slikt door de slokdarm gaat.

Bij mij werkte dat dus niet wat mij bang maakte om te moeten slikken.

Want als ik slikte ging dat verkeerd en kon dat slecht aflopen.

Hierdoor had ik longontsteking, en door de angst durfde ik niet te gaan slapen. Bang dat ik niet meer wakker zou worden.

Daarom besloten om mij in slaap te brengen.

Na een week geslapen te hebben, en ik wakker werd op medium care voelde ik mij een stuk beter. De angst was grotendeels verdwenen, en durfde ik toen vooruit te kijken.

Na 5 weken mocht ik naar het revalidatie centrum (Beatrixoord te Haren) om daar 3 maanden intern te revalideren.

Ik heb het geluk gehad dat ik op een 1 persoon kamer mocht.

Dat vond ik toen erg prettig, ik alleen en geen rekening met anderen te hoeven houden.

Alleen zelf bepalen wat ik op tv wilde zien!

Liggend in een ambulance ben ik aangekomen vanuit het ziekenhuis. Zelfstandig lopend ben ik het revalidatie centrum uit gekomen.

Dat betekende niet dat de revalidatie klaar was, deze is nooit klaar!

De afgelopen 12 jaar heb ik gerevalideerd en dat doe ik nog steeds.

Revalidatie kun je gerust top sport noemen omdat dat zwaar is, zowel fysiek als mentaal moet je blijven trainen, je zelf oppeppen dat je verder wilt komen.

Achterom kijken doe ik wel, waar ik vandaan ben gekomen en waar ik nu ben en sta.

Het gaat er niet om wat ik niet meer kan, maar juist wat ik wel kan!

Nieuwe uitdagingen aangaan stimuleert mij het allermeest.

Het leven stopt niet, het neemt geen pauze, je moet doorgaan met leven.

Bij het ouder worden verandert ook alles om je heen, dat is bij NAH niet anders.


 
 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Spermatocele operatie ondergaan @WZA_Ziekenhuis

Afgelopen dinsdag was het dan zover voor mij. Om 10.00 moest ik mij melden in het WZA (Wilhelmina Ziekenhuis Assen) bij de dagopname. Goed en vriendelijk werden we ontvangen nadat alles goed was uitgelegd kon ik mij gaan klaarmaken voor de operatie. Dmv een ruggenprik werd ik van onderen helemaal verdoofd en moest ik mij overgeven aan het verplegend personeel. Een andere keuze had ik ook niet maar ik voelde mij wel veilig in hun vertrouwde handen. De operatie was ook zo voorbij en via de recovery room, na het verorberd hebben van een lekker ijsje werd ik naar de dagopname terug gebracht. Daar werd ik goed verzorgd en was het wachten op het uitwerken van de verdoving. Als de verdoving weg was en ik had geplast dan mocht ik weer naar huis. Dat duurde helaas een heel stuk langer dan normaal het zou zijn. Ik vermoed dat door mijn cva dat niet helemaal meer functioneert hoe het voor mijn cva was daardoor pas tegen 19.00 naar huis. Maar gelukkig de volgende morgen was alles weer al

@DecathlonNED @Kalenji

Kalenji KIPRUN  HARDLOOPSCHOENEN VOOR HEREN KIPRUN FAST   Ruim 2 jaar heb ik de Kalenji schoenen al. Dit zijn mijn asfalt schoen zeg ik altijd want ze dempen de schokken erg goed waardoor ik geen last van mijn knieën heb. Ze zitten niet alleen heerlijk maar lopen ook erg fijn. En dat voor een zeer betaalbare prijs. Goede schoenen hoeft dus echt niet duur te zijn! De komende tijd hoop ik nog veel fijne kilometers te maken met deze schoenen en waarbij ik hoop dat ze nooit meer verslijten. Ik loop er alleen mee als het droog is, op natte wegen en paden zijn ze voor mij te glad ivm mijn evenwicht storing. Gelukkig is het heel vaak droog en kan ik toch er heerlijk mee lopen. Meestal loop ik 5 km, maar soms ook wel eens 10 km. Ooit heb ik een halve marathon op deze schoenen gelopen en dat was net als bij de korte afstanden geen enkel probleem. Als deze echt vervagen moeten worden dan worden het zeker deze schoenen weer, of een nog betere vervanger. De kosten per kilometer zijn met deze scho

@hersenstichting 12 jaar na mijn herseninfarct

Mei 2009 nu 12 jaar geleden veranderde mijn leven plotseling. Opeens kon ik bijna niets meer en was aan bed gekluisterd. Het ziekenhuis en daarna revalidatie oord hebben mij weer goed op weg geholpen dat ik uiteindelijk mij zelf thuis alleen kon redden. Daarna begon eigenlijk mijn nieuwe leven! Een leven wat ik mij echt niet had kunnen voorstellen of beter gezegd ik had nooit kunnen bedenken dat mij dit zou overkomen. Met vallen en opstaan oftewel lerend van wat goed gaat maar zeker ook wat niet goed gaat. Daarbij heb ik zeker geleerd wat vandaag niet lukt dat lukt mij misschien later wel. Dat was en is nog steeds mijn houvast, wat nu niet lukt komt later wel en lukt het dan nog niet helaas dan! Vooruit kijken en zoveel mogelijk proberen te genieten van het leven. Sporten is een uitlaat klep voor mij geworden maar sporten is ook erg belangrijk om te revalideren en om ook zo gezond mogelijk te blijven. Daardoor lijkt het alsof het beter met mij gaat en misschien zelfs beetje